من، پنجره، خیابان

امسال در جشن پیروزیتان، پس از صدور قطعنامه ای شناسنامه های ما را آتش زنید....

دیگر می توانم با خیالی تهی ، از توده های بی شکلی  که آرمانشان  زوال تدریجی و اگر دست داد یک جای ماست متنفر باشم... و  کابوس نفرتم را جایگزین تمام رویاهایشان  کنم...

و سالهاست که هیچ آتش بسی در کار نیست....

و کابوس های من رویای زندگی ات شد...

پابه پای من اومدی. تو نگران  بودی...نگران برنگشتن من ...

 روزی که سهراب ومادرش یکدیگر رو گم کردند... من و تو هم همدیگر رو گم کردیم. تو نگران من  بودی حاضر نشدی تنها برگردی ....آنقدر صبر کردی تا بالاخره همدیگر رو پیدا کردیم...

یادته وقتی همدیگر رو دیدم بیش از ده بار من رو بوسیدی...گفتم مامان چرا این قدر نگران بودی؟! دیدی اتفاقی نیفتاد؟!! تو گفتی : خدا رو شکر سالمی!

و همون موقع در دلم گفتم امان از نگرانی مادرانه!

ولی... مامان تو حق داشتی...